---

01. Znam [5''-MCD version]
/sł. J.J. Drzewoz, muz. Andrzej Wojaczek/ 

"Piosenka z dawnych lat - swoisty pomost przerzucony pomiędzy przeszłością a przyszłością. Nie potrzeba zbyt wielu słów na opisanie tego, co jest w życiu najważniejsze. Czasem prostota wystarcza..."

 

02. Dziewiąta; zero pięć [5''-MCD version]
/sł. Marek Płatek, muz. Andrzej Wojaczek/ 

Jak to mawiają Ślązacy: „Hej, hej, bier wiosło i grej!”. Wnikliwa obserwacja poparta empiryczną filozofią dowiodła, iż herosi stanu kawalerskiego czasami doświadczają skrajnych przypadków nieuleczalnej amnezji, przeobrażając się w organizm, którego przyjaznym ekosystemem stają się rejony poniżej eleganckiego rodzaju obuwia damskiego o niskiej cholewce. Piosenkę dedykujemy więc tym wszystkim spośród naszych znajomych, którzy zapomnieli KIM są prawdziwi faceci…

 

03. Hej, powiedz mi! [5''-MCD version]
/sł. muz. Andrzej Wojaczek/ 

To pierwszy utwór jaki został napisany z myślą o nowym materiale Bezimiennych, nasza odpowiedź na szerzący się defetyzm, a także chęć zagrania na nosie tym wszystkim, którzy z upodobaniem wieścili rychły koniec zespołu. To również próba udzielenia odpowiedzi na pytanie "ile w nas pozostało szaleństwa z dawnych lat?" Chórki w refrenach zaśpiewała gościnnie Szanowna Małżonka lidera.

 

04. Dwa spokojne dni [5''-MCD version]
/sł. muz. Andrzej Wojaczek/

Zabawna sprawa: pierwsza "zwrotka" wraz z refrenem zostały napisane we wrześniu1997 roku; zwrotka druga powstała dziesięć lat później - we wrześniu 2007. W gruncie rzeczy nic się przez ten czas w moim życiu nie zmieniło - tłumaczy jej autor. Szkolne mury, ławka i tablica pozostały. Pozostały również dwa spokojne dni, kiedy torba idzie w kąt. Zmieniła się tylko strona zajmowana przeze mnie na barykadzie. Utwór pokazuje "punkowe" oblicze zespołu. Chyba po raz pierwszy i... ostatni.

 

05. Teleportacja [5''-MCD version]
/sł. muz. Andrzej Wojaczek/
 
Wbrew pozorom, tekst piosenki jest mocno zaangażowany społecznie i politycznie. Mówi o rozczarowaniu. O egzystencji w ponurej, smutnej rzeczywistości. Mówi o natychmiastowej potrzebie wyrwania się z niewygodnego kieratu, o potrzebie wolności - jaka by ona nie była.
 
06. Johnny be Blues [5''-MCD version]
/sł. Marek Płatek, muz. Andrzej Wojaczek/ 
 
Muzyka to styl życia. Sposób na życie. To bakcyl. Choróbsko nieuleczlne. Tekst Johnny'ego... jest właściwie trochę profetyczny. Już dopadła nas przyszłość opisana przez Marka. Nikt szat nie rozdziera. Wszak muzyka to sposób na życie; nieważne czy gra się dla stutysięcznych tłumów czy dla malca w kołysce.